środa, 31 grudnia 2014

Moje filmowe 2014

Pamiętacie moją zeszłoroczną notkę podsumowującą 2013 rok? Przyznaję, że była ona bardzo osobista, podzieliłem się z Wami swoimi refleksjami na temat bloga oraz zdradziłem kilka sekretów ze swego życia osobistego. Co tu dużo pisać, rok temu znajdowałem się w zupełnie innym położeniu, zmagałem się z wieloma dylematami moralnymi i czułem, że muszę zmienić swe życie, bo w przeciwnym razie po prostu zwariuję. I choć moje decyzje dla wielu okazywały się być kontrowersyjne, nie żałuję żadnej z nich. Dziś mogę powiedzieć z przekonaniem, że nie należy bać się zmian w swoim życiu, czasem trzeba postawić wszystko na jedną kartę i sprawdzić, co przyniesie życie. Na dobrą sprawą sam nie wiem, co przyniesie mi 2015 rok, ale patrzę w przyszłość z wielkim optymizmem. Tak to już jest w przyrodzie, że po burzy zza chmur zawsze wychodzi słońce, po mroźnej zimie przychodzi słoneczna wiosna, a po wyjściu z doliny można wejść na sam szczyt. Tegoroczna notka będzie utrzymana w podobnej stylistyce co zeszłoroczna, tzn. nie znajdziecie tu żadnych rankingów, a jedynie mocno subiektywne filmowo-serialowe (i również nieco prywatne) podsumowanie minionego roku. 

sobota, 27 grudnia 2014

Był sobie chłopiec… - Boyhood, reż. Richard Linklater, 2014



Są takie filmy, które na jednych oddziałują bardziej niż na innych. Często słychać to po wyjściu z kina, kiedy rozemocjonowane tłumy ludzi dzielą się swymi wrażeniami po seansie. Statystycznie rzecz biorąc, w grupie 10 osób na pewno znajdzie się jedna, która z chęcią wyszłaby z filmu już po pierwszych kilku minutach. Wśród tych 10 osób z pewnością jest też ktoś, kto czuje ból serca i smutek z powodu przewijających się po ekranie napisów. Ja czułem się tak właśnie po seansie najnowszego filmu Richarda Linklatera. Nie wiedzieć czemu, ten zwykły niezwykły obraz wprowadził mnie w stan jakiejś niezidentyfikowanej nostalgiczności, sentymentalności, poruszenia. I mimo, że film trwał prawie trzy godziny (2:45!), ja z wielką przyjemnością pozostałbym w kinie na drugie tyle. Oglądając kolejne sceny sam wspominałem swoje momenty z dzieciństwa, dorastania, wreszcie stanięcia u progu dorosłości. I, wierzcie mi na słowo, chyba jeszcze nigdy nie identyfikowałem się tak bardzo z żadnym filmowym bohaterem jak z Masonem. Panie Linklater, znowu udało się mnie Panu kupić. I od dnia seansu wciąż kibicuję Panu w drodze do Oscara. A meta jest już naprawdę blisko…

wtorek, 23 grudnia 2014

Komedia obyczajowa - Mów mi Vincent (St. Vincent), reż. Theodore Melfi, 2014



Czy pamiętacie jeszcze Walta Kowalskiego (obłędna rola Clinta Eastwooda) z popularnego filmu Gran Torino? Pewnie, że pamiętacie, tak charakterystycznych bohaterów się nie zapomina. Bardzo podobnie może być z Vincentem, głównym bohaterem nominowanego do Złotych Globów filmu Mów mi Vincent. Debiutujący w roli reżysera filmów pełnometrażowych Theodore Melfi może być z siebie bardzo dumny – udało mu się stworzyć obraz, który jest utrzymany w bardzo przyjemnym tonie, jest na swój sposób ciepły, porusza i zostawia po sobie miłe wrażenie. Jestem szalenie ciekawy, w jakim stopniu Melfi inspirował się Gran Torino, bo choć Vincent nie jest idealną kalką Walta Kowalskiego, to trudno nie dostrzec podobieństw między nimi. Sam film, choć utrzymany jest w zupełnie innym klimacie i opowiada o innych problemach, ma bardzo podobny wydźwięk do tego z filmu Eastwooda. A może po prostu na siłę się czepiam i próbuję podważyć duży sukces Melfiego? Mniejsza z tym, film na pewno warto obejrzeć, a jeśli chcecie wiedzieć dlaczego, zachęcam do przeczytania całej recenzji.

sobota, 20 grudnia 2014

Gdzie leży prawda? - Zaginiona dziewczyna (Gone Girl), reż. David Fincher, 2014



David Fincher to reżyser, którego zaliczam do piątki moich ulubionych kreatorów filmowego świata. Widziałem wszystkie jego filmy, niektóre z nich oglądałem wielokrotnie, do części z nich z pewnością jeszcze wrócę. Fincher stosunkowo długo każe czekać widzom na swe kolejne filmy: po Dziewczynie z tatuażem (2011) musieliśmy czekać aż 3 lata na nowy film. Czy było warto? Już teraz zdradzę, że zdecydowanie tak. Fincher nie zadowala się byle czym, on wciąż próbuje prześcignąć samego siebie, nieustannie dąży do perfekcji. Już przed seansem Zaginionej dziewczyny byłem przekonany, że i tym razem nie zawiedzie. Niech nikogo nie dziwią zatem 4 nominacje do Złotych Globów, w tym te dwie najważniejsze: dla najlepszego reżysera i najlepszego scenariusza. Mistrz thrilleru jest tylko jeden, chcąc nie chcąc, trzeba się z tym faktem pogodzić. Bo choć Zaginiona dziewczyna nie jest TAK DOBRA jak Siedem czy Podziemny krąg, to nadal perfekcyjnie skrojone połączenie thrilleru i dramatu, które na długo pozostanie w Waszej pamięci. Poniżej możecie przeczytać, dlaczego warto sięgnąć po najnowszy film Finchera.

poniedziałek, 15 grudnia 2014

Szloch i histeria - Obietnica, reż. Anna Kazejak, 2014



Ostatnie dni to bezapelacyjnie ogromny triumf polskiego kina. Ida Pawła Pawlikowskiego ma już na swoim koncie 29 nagród, w tym te najważniejsze, tj. Europejskie Nagrody Filmowe (Najlepszy europejski film roku, Najlepszy reżyser, Najlepszy scenarzysta, Najlepsze zdjęcia), Złote Lwy, nagrodę Amerykańskiego Stowarzyszenia Operatorów Filmowych oraz nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Los Angeles. Ponadto, film został nominowany do Złotego Globu w kat. Najlepszy film nieanglojęzyczny (już wkrótce na blogu seria notek dotyczących tegorocznych Złotych Globów) i wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że Ida zostanie również nominowana do Oscara. Wielki międzynarodowy sukces filmu Pawlikowskiego jasno dowodzi, że zła passa polskiego kina naprawdę została przełamana. Dziś chciałbym zrecenzować dla Was Obietnicę, czyli film, który spotkał się z bardzo różnorodnymi opiniami krytyków filmowych. Poniżej możecie przeczytać, dlaczego film Anny Kazejak niezbyt przypadł mi do gustu.

niedziela, 7 grudnia 2014

Serialowe rankingi, część 12 - Najciekawsi seryjni mordercy

Ciężko w to uwierzyć, ale to już ostatni w tym roku serialowy ranking. Ze statystyk wynika, że bardzo lubicie czytać notki tego typu, więc niewykluczone, że w nowym roku na blogu pojawią się kolejne serialowe rankingi. Długo zastanawiałem się, jakie postaci tym razem wziąć pod lupę i zdecydowałem się na... seryjnych morderców. W ciągu ostatnich dwóch lat, na fali sukcesu Dextera, kolejne seriale z mordercami w rolach głównych zaczęły pojawiać się jak grzyby po deszczu. Swoją drogą, to bardzo ciekawe, że właśnie te postaci przyciągają przed telewizory tak wielu widzów. Czyżby w każdym z nas tkwił instynkt mordercy? A może chodzi bardziej o wrodzoną ciekawość? Jedno jest pewne, z prezentowanymi poniżej postaciami na pewno nie można się nudzić. I chociaż w głębi serca wiemy, że są przesiąknięte złem do szpiku kości, niejednokrotnie to właśnie im kibicujemy. Oto mój subiektywny ranking Najciekawszych seryjnych morderców.

wtorek, 2 grudnia 2014

Komedie romantyczne 2014: Inna kobieta (The Other Woman), Riwiera dla dwojga (Love Punch), Rodzinne rewolucje (Blended)



Moje notki o komediach romantycznych niezmiennie cieszą się ogromną popularnością, a zatem postanowiłem napisać kilka słów o filmach reprezentujących ten gatunek w minionym roku. Wciąż uważam, że to jeden z najbardziej przereklamowanych gatunków filmowych ever, ale trzeba przyznać, że są w naszym życiu sytuacje, kiedy komedie romantyczne mogą okazać się bardzo przydatne. Bo czy zna ktoś choć jedną parę, która nigdy nie była w kinie w czasie walentynek? Dobrze wyprodukowane i zagrane komedie romantyczne mogą wyzwolić w widzach wiele pozytywnych emocji. Większość filmów z tego gatunku jest co prawda przeraźliwie głupich, ale właściwie w każdej produkcji tego typu udaje się znaleźć jakiś morał czy przesłanie (o ile nie mamy do czynienia z polską komedią romantyczną…). Spośród recenzowanych dziś przeze mnie filmów dwa mogę Wam śmiało polecić. O które filmy chodzi? Zajrzyjcie do notki :)

sobota, 29 listopada 2014

Po trupach do sławy – Wolny strzelec (Nightcrawler), reż. Dan Gilroy, 2014



Jake Gyllenhaal to jeden z tych aktorów, których wszyscy znają i nad talentem których wszyscy się rozwodzą, a którzy z jakichś względów nie do końca zostają za swój warsztat docenieni. Do grupy tej można zaliczyć między innymi tak popularnych aktorów jak Ryan Gosling czy Ewan McGregor, którzy wciąż czekają na swojego Oscara (albo chociaż Złotego Globa). Gyllenhaal ma co prawda na swoim koncie nominacje do tych najważniejszych nagród (nominacja do Oscara za rolę w Tajemnicy Brokeback Mountain i do Złotego Globu za Miłość i inne używki), ale – nie oszukujmy się – powinien mieć ich kilka razy więcej. Jestem szalenie ciekawy, czy w tym roku w końcu uda ma się dosięgnąć szczytu. Jego rola w recenzowanym dziś przeze mnie Wolnym strzelcu jest absolutnie rewelacyjna i tylko dowodzi, jak duże aktorskie umiejętności posiada Gyllenhaal. Rola życia? Być może. W kontekście Wolnego strzelca bardziej zastanawiające jest jednak to, czy debiutujący w roli reżysera Dan Gilroy utrzyma tak wysoki poziom w swych kolejnych filmach. Bo Nightcrawler bez wątpienia zasługuje na same zachwyty! Pełna recenzja poniżej.

wtorek, 25 listopada 2014

Satyra na gwiazdorstwo - Mapy Gwiazd (Maps to the Stars), reż. David Cronenberg, 2014



Julianne Moore to jedna z najbardziej znanych rudowłosych aktorek na świecie. Jej filmografia jest imponująca, zagrała ona w wyjątkowo wielu produkcjach i właściwie w każdym roku do kin trafia co najmniej 5 nowych filmów z jej udziałem. Ma ona na swoim koncie 4 nominacje do Oscarów oraz aż 8 nominacji do Złotych Globów, spośród których 2 zamieniły się w nagrody (Na skróty, Zmiana w grze). Krytycy spekulują, że ten rok może przynieść jej kolejną oscarową nominację, tym razem za rolę cierpiącej na Alzheimera Dr Alice Howland. Polska data premiery Still Alice jest jeszcze nieznana, ale z pewnością będzie to prawdziwy popis aktorstwa w wykonaniu Julianne. Dziś chciałbym napisać Wam kilka słów o filmie, w którym Moore nie gra co prawda głównej roli (mamy aż trójkę bohaterów pierwszoplanowych), jednak dzięki swemu warsztatowi zdecydowanie wyróżnia się na tle pozostałych. Panie i Panowie, oto recenzja nominowanego do Złotej Palmy w Cannes nowego filmu Cronenberga, Mapy Gwiazd.

piątek, 21 listopada 2014

O religijnym fanatyzmie - Noe: Wybrany przez Boga (Noah), reż. Darren Aronofsky, 2014



Nieustannie nadrabiam swoje filmowo-serialowe zaległości (czy ja kiedykolwiek będę na bieżąco?) i obiecuję, że już wkrótce zostaniecie zasypani  toną nowych notek. Póki co jednak chciałbym przedstawić Wam swoją opinię na temat filmu, który miał być hitem minionej wiosny. O Noe: Wybrany przez Boga pisali już chyba wszyscy znajomi blogerzy i zapewne większość z Was, Drodzy Czytelnicy, już widziała ten film. Nie byłbym jednak sobą, gdybym nie napisał przynajmniej kilku słów na temat Noah. Dlaczego? Bo to film Aronofsky’ego, który przez wielu jest uważany za mistrza współczesnej reżyserii. Bo to film, w którym występuje uwielbiana przeze mnie Emma Watson. I, wreszcie, bo szalenie uwielbiam nowatorskie adaptacje powszechnie znanych historii. Film został właściwie zmiażdżony przez krytyków i okrzyknięto go nawet mianem „najbardziej rozczarowującego filmu początku roku 2014”. A ja się pytam, skąd tyle jadu?

poniedziałek, 17 listopada 2014

Sci-fi 2014 - Transcendencja (Transcendence), Godzilla, Niezgodna (Divergent)



Wybaczcie, że ostatnio piszę mniej niż zwykle, ale jesień 2014 okazała się być niezwykle absorbująca i przez ostatnie dni mam naprawdę duże problemy ze znalezieniem chwili na obejrzenie jakiegokolwiek filmu, o recenzowaniu już nawet nie wspominając. Dziś chciałbym więc zaprezentować Wam jedną z notek napisanych już wcześniej, przy okazji nadrabiania moich filmowych zaległości. Notki o kinie sci-fi cieszą się na moim blogu wyjątkowo dużą popularnością, co, nie ukrywam, nie jest dla mnie do końca zrozumiałe. W końcu nie raz podkreślałem, że gatunek science-fiction nie należy do mojego ulubionego i chociaż ostatnio coraz więcej filmów o tej tematyce mi się podoba, wciąż nie uważam się za znawcę i przy każdej recenzji filmu sci-fi mam dużo dylematów. W związku z tym bardzo dziękuję za okazane zaufanie i obiecuję, że wciąż będę recenzował najgłośniejsze tytuły z tego gatunku. Żeby nie być gołosłownym, na dziś notka o Transcendencji, Godzilli i Niezgodnej.

czwartek, 13 listopada 2014

O bezkarnym mordowaniu 2 - Noc oczyszczenia: Anarchia (The Purge: Anarchy), reż. James DeMonaco, 2014



Pamiętacie jeszcze moją recenzję Nocy Oczyszczenia? Pierwsza część filmu naprawdę mi się podobała, nie przez przypadek wystawiłem jej wysoką ocenę 7/10. I chociaż do kilku elementów miałem poważne zastrzeżenia, doszedłem do wniosku, że takie filmy jak Noc Oczyszczenia nie aspirują do tego, aby określać je mianem arcydzieł. To filmy, które mają nam dać w kinie dużo frajdy i pozwolić na chwilowe odmóżdżenie, przeniesienie się do innego świata i zapomnienie o własnych troskach. Swoją drogą, powinniśmy się naprawdę cieszyć, że w naszym kalendarzu nie został zaplanowany dzień na bezkarne mordowanie, czyli tzw. „czystkę”. Kiedy w mediach pojawiła się informacja o drugiej części filmu, bardzo się ucieszyłem. Miałem nadzieję, że reżyserujący obraz James DeMonaco naprawi błędy z części pierwszej i ukaże widzom nową jakość. Cóż rzec, nie wyszło. A poniżej możecie przeczytać, dlaczego.

wtorek, 11 listopada 2014

Między gwiazdami - Interstellar, reż. Christopher Nolan, 2014



Wydawać by się mogło, że z Interstellarem będzie mi zupełnie nie po drodze. Po pierwsze, od samego początku wiadomo było, że to film w gatunku sci-fi. I nawet kiedy science wygrywa z fiction, dla mnie to nadal jeden z najmniej pasjonujących gatunków filmowych. Po drugie, w przeciwieństwie do ogółu, nie potrafiłem cieszyć się z powodu obsady. Bo choć bardzo lubię McConaugheya i Damona, to nie potrafię nic poradzić na swą antypatię w stosunku do Anne Hathaway i Jessici Chastain. Wiecie, tak czasem już jest, że niektórzy aktorzy, choćby się dwoili i troili, nie zachwycą Was. Wreszcie doszedł trzeci argument, czyli długość filmu. Lubię spędzać całe dni w kinie, ale myśl o straceniu 3 h na sci-fi od samego początku wydawała mi się przerażająca. Czy to mocne argumenty? Dla mnie tak, ale wszystkie one tracą na ważności, kiedy słyszę jedno imię i nazwisko: Christopher Nolan. Bo to nie tylko najinteligentniejszy reżyser wszechczasów, to kreator zupełnie niepowtarzalnych rzeczywistości, prawdziwy artysta, który jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Czy Interstellar utrzymał wysoki poziom jego poprzednich filmów? O tym poniżej.

sobota, 8 listopada 2014

Serialowe rankingi, część 11 - Najlepsze serialowe osobliwości

Nadszedł listopad, za oknem plucha, w związku z czym coraz rzadziej myślimy o spacerach, a coraz częściej o kocyku i kubku ciepłej herbaty, przy którym można obejrzeć ulubiony film/serial lub poczytać książkę. Aura jest dzisiaj wyjątkowo niesprzyjająca, zatem postanowiłem stworzyć ranking postaci, które wywołają na Waszych twarzach uśmiech nawet w najbardziej zachmurzone dni. Każda z nich jest niezłym freak'em, ale nie w znaczeniu "dziwadła", co "osobliwości". Kto wie, może właśnie któraś z poniższych postaci na tyle Was zainteresuje, że postanowicie poznać jej losy bliżej i rozpoczniecie przygodę z nowym serialem? Tradycyjnie już miałem ogromny problem z obsadzaniem kolejnych miejsc, bardzo żałuję, że rozpoczynając cykl notek rankingowych ograniczyłem się jedynie do 7 pozycji, gdyż to naprawdę niewiele. Oczywiście zachęcam do komentowania i przedstawiania rankingów swoich własnych ulubionych serialowych osobliwości.

czwartek, 6 listopada 2014

Trzy filmy o niczym: Casanova po przejściach (Fading Gigolo), Nauka spadania (A Long Way Down), Nie ma tego złego (The Right Kind of Wrong)



Wybaczcie, że od tygodnia nie napisałem dla Was żadnej recenzji, ale pierwsze dni listopada przyniosły w moim życiu prawdziwą rewolucję. Przeprowadzka i wszystkie związane z nią sprawy okazały się na tyle absorbujące, że na kilka dni zupełnie wypadłem z obiegu. Na całe szczęście większość formalności już za mną – udało mi się z wszystkim uporać przed weekendem, dzięki czemu w piątek lub sobotę będę mógł w spokoju ducha udać się na najbardziej oczekiwany przeze mnie film tego roku, Interstellar Christophera Nolana. Uwielbiam tego reżysera, gdyż w każdym ze swych filmów opowiada on widzom wyjątkowo ciekawe historie. Dziś, dla odmiany, chcę dla Was zrecenzować filmy, które tak naprawdę są… o niczym. Nienawidzę, kiedy po obejrzeniu filmu w mojej głowie pojawia się poczucie straconego czasu. I właśnie dlatego, chcąc Was przed tym ustrzec, przedstawiam mini-recenzje trzech filmów, które kompletnie nic nie wniosą do Waszego życia.

czwartek, 30 października 2014

Satyra na krwawą jatkę – Gość (The Guest), reż. Adam Wingard, 2014



Pamiętacie jeszcze moją mini-recenzję poprzedniego filmu Adama Wingarda? Po seansie Następny jesteś Ty do samego końca nie wiedziałem, co właściwie obejrzałem: nieudany horror czy piekielnie inteligentną czarną komedię. Teraz już wiem, że to rzeczywiście była komedia. Wchodzący jutro do kin Gość z pewnością przysporzy widzom podobnych dylematów. Po pierwszych minutach filmu można bowiem pomyśleć, że ma się do czynienia z nieoryginalną fabułą, że to klisze i powielanie schematów. Stosunkowo szybko okaże się jednak, że sposób przedstawienia tej historii wcale nie jest schematyczny i że Wingard po raz kolejny bawi się z widzami w kotka i myszkę. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze forma. Może to śmieszne i banalne, ale ja naprawdę daję się kupić oślepiającym światłom kolorowycg neonów i magnetycznym brzmieniom. I nawet jeśli ktoś nie przepada za przepełnionymi brutalnością czarnymi komediami, warto udać się do kina choćby dla wrażeń estetyczno-wizualnych. Pod tym względem seans dla każdego widza okaże się bardzo atrakcyjny.

wtorek, 28 października 2014

O moralnych dylematach - Więzy krwi (Blood Ties), reż. Guillaume Canet, 2013



Ok, cofam wszystko, co powiedziałem na temat roku 2014. Październikowe premiery zrekompensowały mi zupełnie nie filmową pierwszą połowę roku, mój apetyt w końcu został zaspokojony, a liczba filmów koniecznych do obejrzenia w kinie okazała się w tym miesiącu wręcz przytłaczająca (skąd znaleźć na to wszystko czas?!). Zanim jednak rozpiszę się na temat kolejnych fascynujących premier tej jesieni, chcę wrócić do tytułu, który miał swą polską premierę trzy miesiące temu. Więzy krwi wyróżniały się na tle innych premier tego lata, głównie ze względu na nietuzinkową obsadę. Bardzo lubię oglądać na ekranie Clive’a Owena i Matthiasa Schoenaertsa, ale do wizyty w kinie znacznie bardziej zachęciła mnie damska część obsady, tj. Marion Cotillard, Mila Kunis i Zoe Saldana. Wszyscy dali radę, szalenie miło oglądało się kolejne aktorskie wcielenia tej utalentowanej piątki. Więzy krwi to dla mnie jedna z najlepszych premier pierwszej połowy tego roku i kolejny, po świetnym Zrodzonym w ogniu, bardzo mocny film o braciach. Szczegóły poniżej.

niedziela, 26 października 2014

#10 Czy znasz ten serial? – Dochodzenie (The Killing) – sezony 1-4



liczba sezonów: 4 (44 odcinków)
produkcja: AMC, Netflix
ocena na portalu Filmweb.pl: 8,1/10 (link)
moja ocena: 9/10







Kiedy ktoś prosi mnie o polecenie dobrego serialu, zawsze, bez żadnego zastanowienia wykrzykuję The Killing (po polsku, Dochodzenie). Ten znakomity dramat kryminalny został oparty na szwedzkim serialu Forbrydelsen – sam nie widziałem jeszcze oryginalnej wersji, ale zbiera ona bardzo dobre recenzje, w związku z czym wkrótce na pewno po nią sięgnę. Telewizyjne losy Dochodzenia były bardzo skomplikowane. Emitująca serial stacja AMC po 2 sezonach zdecydowała się zdjąć go z anteny, jednak na prośbę fanów nakręcono 3. sezon, który miał być tym ostatnim. Otwarte zakończenie ostatniego odcinka 3. sezonu okazało się jednak na tyle intrygujące, że produkcją zainteresował się Netflix. I tym oto sposobem widzowie otrzymali 6-odcinkowy 4. sezon, który definitywnie zakończył całą produkcję. Widziałem mnóstwo seriali kryminalnych, ale dotychczas żaden z nich nie wywołał u mnie tylu emocji co The Killing. I coś mi się wydaje, że będzie musiało upłynąć naprawdę dużo czasu, zanim któryś z nowych tasiemców kryminalnych zapełni lukę po tym hicie.

piątek, 24 października 2014

Kino nieanglojęzyczne 2014 - Omar, Pozycja dziecka, Wilgotne miejsca



Kino oferuje widzom coraz więcej możliwości – żyjemy w czasach, kiedy właściwie każdy może wybrać coś dla siebie z co piątkowej listy filmowych premier. Przy wyborze filmu często sugerujemy się znanymi nazwiskami odtwórców głównych ról oraz reżysera. Jak donoszą statystyki, najczęściej decydujemy się na hollywoodzkie hity wierząc, że to zagwarantuje nam dobrą zabawę. Powszechnie jednak wiadomo, że z tą zabawą bywa bardzo różnie, nawet największe gwiazdy nie uratują bowiem filmu z  kiepskim scenariuszem. Może więc warto dać szansę kinu spoza Hollywoodu? Może warto postawić na coś niszowego, niezależnego, niekoniecznie z USA? Dziś chciałbym Wam przedstawić trzy filmy nieanglojęzyczne, o których nie bez powodu było w tym roku głośno. I choć nie są one skierowane do szerokiego grona widzów, bez wątpienia warto przyjrzeć im się bliżej.

środa, 22 października 2014

Polska Pijana - Pod Mocnym Aniołem, reż. Wojciech Smarzowski, 2014



Tak mnie jakoś ostatnio wzięło na recenzowanie polskiego kina… Nazwijcie mnie monotematycznym, ale ja naprawdę wolę chwalić niż krytykować. Nie jestem żadnym krytykiem filmowym i nie zamierzam go udawać, po prostu kocham kino, ekscytuję się nim, a ponieważ TROCHĘ w swym życiu już obejrzałem, roszczę sobie prawa do komentowania filmowego świata. I dlatego kiedy piszę, że 2014 rok (podobnie jak 2013) stoi pod znakiem bardzo dobrych polskich filmów, musicie mi uwierzyć na słowo. Filmowy rok 2014 rozpoczął się dla wielu już na samym początku stycznia, wraz z momentem wejścia do kin najnowszego filmu Smarzowskiego. Po rozprawieniu się z Polską Brzydką, Zakłamaną i Skorumpowaną przyszedł czas na ukazanie Polski Pijanej. Oczywiście alkohol przelewał się hektolitrami już we wszystkich poprzednich filmach reżysera, ale nigdy nie stanowił motywu przewodniego. I choć wielu bohaterów polskich filmów piło na umór, nikt głośno nie mówił o alkoholizmie. Dzięki Bogu, że mamy w Polsce Smarzola, który bez skrępowania (i bez cenzury) ukazuje na ekranie wszystko to, co w nas najgorsze. Oby robił to jak najdłużej, nawet jeśli widzowie po seansie jego filmu czują się jakoś źle sami ze sobą. I nawet, jeśli moralny kac-gigant będzie im towarzyszył przez kolejnych kilkanaście miesięcy…

poniedziałek, 20 października 2014

Naćpany polskim filmem - Hardkor Disko, reż. Krzysztof Skonieczny, 2014



Hardkor Disko Krzysztofa Skoniecznego obejrzałem już kilka dobrych tygodni temu, ale z powodu natłoku zaległych i bieżących recenzji (jesień 2014 stoi pod znakiem wyjątkowo dobrych filmów) jakoś nie mogłem znaleźć czasu, aby o nim napisać. A ponieważ uwielbiam polecać Wam dobre filmy (zwłaszcza polskie), nie mogę odmówić sobie przyjemności napisania o debiucie Skoniecznego. Otóż czegoś tak dobrego technicznie w naszym kraju chyba jeszcze nie było… I o dziwo nie chodzi wcale o żadne efekty specjalne (pod tym względem zdecydowanie wygrywa Miasto 44), a o FE-NO-ME-NAL-NY wręcz montaż. Recenzując wspomniany film Komasy pisałem, że idzie nowe. Oj tak, wciąż idzie nowe, gdyż od jakichś dwóch lat w Polsce powstają niemal wyłącznie dobre filmy, a oglądanie takich debiutów jak Hardkor Disko to ogromna przyjemność. Już teraz przebieram nóżkami na kolejny film Skoniecznego, a tymczasem teraz zachęcam Was do przeczytania poniższej recenzji, w której dokładnie wyjaśnię, co tak bardzo mnie zachwyciło.

piątek, 17 października 2014

Miej serce i patrzaj w serce – Bogowie, reż. Łukasz Palkowski, 2014



Kiedy tylko dowiedziałem się, że twórca świetnego Rezerwatu i tragicznej Wojny żeńsko-męskiej, Łukasz Palkowski, podjął się zadania sfilmowania biografii najsłynniejszego polskiego kardiochirurga, byłem mocno zaintrygowany. Oliwy do ognia dolało zaangażowanie w głównej roli Tomasza Kota, który, pomimo bycia jednym z najbardziej utalentowanych polskich aktorów swego pokolenia, kilka razy w karierze poważnie zbłądził (Randka w ciemno, Wyjazd integracyjny). Cóż można rzec, obaj panowie się zrehabilitowali i w Bogach pokazali prawdziwą klasę. Zupełnie nie dziwi mnie zatem 5 Złotych Lwów dla filmu otrzymanych podczas ostatniego Festiwalu Filmowego w Gdyni - Bogowie to kawał dobrego kina i naprawdę ciężko przejść koło tej historii obojętnie. Powszechnie wiadomo, że Polacy udają się do kina średnio 1 lub 2 razy w roku. Uwierzcie mi na słowo, na TEN film naprawdę warto wydać te kilkanaście złotych, jestem przekonany, że nie będziecie zawiedzeni.

poniedziałek, 13 października 2014

STOP dla polskich komedii - Facet (nie)potrzebny od zaraz, Wkręceni, Dżej Dżej



Ci, którzy stale mnie czytają, doskonale wiedzą, że bronię polskich filmów przy każdej możliwej okazji. Niezmiennie twierdzę, że mamy grono bardzo zdolnych aktorów (zwłaszcza tych reprezentujących młode pokolenie) i że 2013 był dla polskiego kina rokiem przełomowym, o czym świadczy chociażby ogromny międzynarodowy sukces Idy Pawlikowskiego. Niestety, pierwsza połowa 2014 roku nie przyniosła zbyt wielu ciekawych tytułów. Dzisiejszą notkę chciałbym poświęcić trzem komediom, które niestety zupełnie nie spełniły moich oczekiwań. Po raz kolejny nie było zabawnie, a żenująco. I znowu począłem się zastanawiać, czy Polacy powinni w ogóle próbować swoich sił w gatunku komediowym. 

piątek, 10 października 2014

Serialowe rankingi, część 10 - Ulubione amerykańskie seriale młodzieżowe

Czy Wy też macie wrażenie, że czas jakby ostatnio przyspieszył? Dopiero przygotowywałem dla Was wrześniowy ranking serialowy, a tymczasem już mamy październik. No nic, czas na kolejną odsłonę moich subiektywnych rankingów serialowych. Według statystyk bloga, największą grupę odwiedzających stanowią Ci między 16. a 25. rokiem życia. Krótko mówiąc, młodzież! I właśnie dlatego październikowy ranking zostanie poświęcony serialom młodzieżowym. Skupię się wyłącznie na serialach amerykańskich (na próżno szukać tu zatem np. genialnego brytyjskiego Skins), gdyż to one cieszą się największą popularnością wśród młodych Polaków. Przez ostatnie 10. lat seriale młodzieżowe przeszły ogromną metamorfozę (pisałem o tym tutaj) i może się wydawać, że współcześni nastolatkowie szukają w TV czegoś zupełnie innego niż ci z czasów mojego pokolenia. Ostatnio dużą furorę robią seriale młodzieżowe serwowane przez stację MTV (Awkward, Teen Wolf, Faking it), ale ponieważ jeszcze nie zdążyłem się dobrze z nimi zapoznać, zmuszony jestem je pominąć. Bez zbędnego przedłużania, oto mój subiektywny ranking Ulubionych amerykańskich seriali młodzieżowych.

poniedziałek, 6 października 2014

Człowiek człowiekowi wilkiem – Joe, reż. David Gordon Green, 2013



Jako bloger filmowy staram się być na bieżąco z wszystkimi nowościami i zawsze wcześniej planuję, które z filmów obejrzę w najbliższej przyszłości. O filmie Joe słyszałem już w zeszłym roku, jednak ze względu na niewiele mówiące nazwisko reżysera i osobistą antypatię do Nicolasa Cage’a (nie bijcie!) postanowiłem sobie ten film darować. Kiedy kilka dni temu nadarzyła się okazja premierowego obejrzenia Joe’ego (obraz ten miał swoją polską premierę w miniony piątek) stwierdziłem, że może warto spróbować zapoznać się bliżej z reżyserującym film Davidem Gordonem Greenem. Ależ to była dobra decyzja! Joe to jeden z niewielu filmów minionego roku, które okazały się być dla mnie pozytywnym zaskoczeniem. A Nicolas Cage zagrał na tyle dobrze, że chyba nie będę go całkiem przekreślał…

piątek, 3 października 2014

Na zawsze mama – Mama (Mommy), reż. Xavier Dolan, 2014



Jeśli ktoś jeszcze nie słyszał o Xavierze Dolanie, to tej jesieni usłyszy już o nim na pewno. Ten 25-letni Kanadyjczyk od samego początku podąża swą własną drogą i nawet nie myśli o jakimkolwiek zakręcie – on najzwyczajniej w świecie wie, czego chce i skrupulatnie to realizuje. Dotychczas wyreżyserowane przez niego filmy (Zabiłem moją matkę, Wyśnione miłości, Na zawsze Laurence) zachwyciły widzów na całym świecie, w tym także mnie. Od czasu obejrzenia Wyśnionych miłości wiedziałem, że będę musiał zobaczyć wszystkie kolejne filmy mojego kanadyjskiego rówieśnika. Dolan jeszcze nigdy mnie nie zawiódł, a wręcz przeciwnie, każdy kolejny jego film wprawiał mnie w coraz większe osłupienie i utwierdzał w przekonaniu, że mam do czynienia z prawdziwym mistrzem. Mistrzem, który łączy w sobie cechy prawdziwego artysty, poety, malarza, projektanta, wreszcie aktora, reżysera i producenta. Przyznaję, że przez chwilę miałem obawy, czy Xavier nie podąża w nieco złym kierunku (ciągłe kręcenie się przez niego wokół tematyki LGBT zaczynało stawać się niepokojące), ale na szczęście okazały się one bezzasadne. Jego najnowszy obraz, Mama, to jeden z najbardziej intymnych portretów psychologicznych matki, jakie miałem okazję obejrzeć przez całe swe życie. To nie tylko jego najlepszy film, ale być może również najlepszy film tego roku. Szczegóły poniżej.

wtorek, 30 września 2014

Idzie nowe… - Miasto 44, reż. Jan Komasa, 2014



Doskonale pamiętam reakcje większości krytyków i znawców kina, kiedy w mediach ukazała się informacja o tym, iż to Jan Komasa ma wyreżyserować obraz o Powstaniu Warszawskim. Nikt nie brał tego na poważnie. No bo jak to? Przecież to ten 32-latek bez większego dorobku, znany przede wszystkim z głośnej i uwielbianej przez młode pokolenie Sali samobójców. Przyznam Wam się, że sam również podchodziłem do tematu ostrożnie i do końca nie ufałem Komasie. W przeciwieństwie jednak do wielu dziennikarzy filmowych wstrzymywałem się z jakimikolwiek komentarzami i osądami. Podskórnie czułem, że bez względu na to, jakie będą pierwsze recenzje, po prostu muszę obejrzeć ten film. Od seansu minęło już kilka dni, a ja wciąż nie do końca potrafię ułożyć swoje myśli i obiektywnie ocenić ten obraz. Mam nadzieję, że w poniższej recenzji uda mi się choć częściowo przedstawić, na czym dokładnie polega mój problem. Już teraz gorąco zachęcam Was jednak do wizyty w kinie. Naprawdę warto.

sobota, 27 września 2014

Odrobina fantasy - Czarownica (Maleficent), Zimowa opowieść (Winter's Tale), Legenda Herkulesa (The Legend of Hercules)



Każdy z nas od czasu do czasu pragnie przenieść się w świat fantasy. Taką podróż możemy zafundować sobie w każdej chwili poprzez sięgnięcie po dobrą książkę lub wizytę w kinie. W przeciwieństwie do poprzednich pokoleń, mamy to szczęście, że zarówno książki jak i filmy mogą zaoferować nam wyjątkowe doznania. I choć sam jestem bardzo sceptycznie nastawiony do kina 3D, to w przypadku filmów fantasy zawsze wolę dorzucić te kilka złotych więcej i zafundować sobie kilka dodatkowych wrażeń. Dziś chciałbym Wam przedstawić kolejną notkę z cyklu #MOVIE_SHORT, w której pokrótce zrecenzowałem trzy filmy osadzone właśnie w tematyce fantasy. Niestety, z czystym sercem mogę Wam polecić tylko jeden z nich i zapewne jeszcze nie rozpoczynając czytania notki, możecie łatwo się domyślić, o który mi chodzi. Z chęcią poznam jednak Wasze opinie, zatem tradycyjnie już namawiam wszystkich czytających do komentowania.

wtorek, 23 września 2014

#9 Czy znasz ten serial? – Fargo – sezon 1



dotychczasowa liczba sezonów: 1 (10 odcinków)
twórcy: Noah Hawley
produkcja: FX
ocena na portalu Filmweb.pl: 8,3/10 (link)
moja ocena: 9/10







Światy filmów i seriali coraz częściej się przenikają. W ostatnim czasie powstaje coraz więcej seriali opartych na znanych filmach i wszystko wskazuje na to, że wkrótce większość nowości będzie utrzymana właśnie w tym stylu. Oczywiście duża część z tych seriali jest tak naprawdę bardzo luźną adaptacją pierwowzoru i bardzo często ukazywane w nich wydarzenia różnią się od tych przedstawionych w filmie. Po Bates Motel (prequel Psychozy), Dziecku Rosemary Agnieszki Holland i Hannibalu przyszła kolej na powszechnie wszystkim znany hit braci Coen – Fargo. Jak zapewne pamiętacie z moich poprzednich notek, bracia Coen nie należą do moich ulubionych reżyserów (szanuję i doceniam ich twórczość, ale ich filmy mnie nie powalają), jednak ich Fargo naprawdę mi się podobał. Kiedy dowiedziałem się o serialu Hawleya opartym na tym klasyku, wiedziałem, że w końcu będę musiał po niego sięgnąć. I, wierzcie mi na słowo, naprawdę nie przypuszczałem, że dam się pochłonąć tej historii aż w takim stopniu…


sobota, 20 września 2014

O kobietach i dla kobiet – Spódnice w górę (Sous les jupes des filles), reż. Audrey Dana, 2014



Chyba jeszcze o tym nie pisałem, ale nie przepadam za francuskimi komediami. Owszem, w trakcie ich oglądania nie czuję zażenowania, ale większość żartów jest mi raczej obojętnych. Właśnie z tego względu z dużym dystansem podszedłem do najnowszego filmu Audrey Dany. Teraz, kiedy jestem już po seansie, wiem, że moja ocena nie będzie obiektywna. Dlaczego? Otóż Spódnice w górę to film skierowany przede wszystkim do płci pięknej i mężczyznom może wydawać się on nieco… nudny, tudzież dziwny. Z tego też względu postaram się być bardzo ostrożny w swej recenzji, gdyż śmiem podejrzewać, iż panie mogą się na tym filmie naprawdę nieźle uśmiać. Premiera w polskich kinach już za kilka dni, a ja już dziś zachęcam Was do zapoznania się z moją przedpremierową recenzją tego filmu.

środa, 17 września 2014

Spowiedź blogera filmowego, czyli o filmach, które mnie nie zachwyciły (a powinny?)

Wszystko zaczęło się od Klapserki (przy okazji bardzo polecam tego bloga filmowego, czytam go chyba od samego początku i  jestem pełen podziwu dla lekkiego pióra autorki) - sporządziła ona na swym blogu listę filmów, które jej nie zachwyciły. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że odwołała się ona wyłącznie do tytułów uznawanych powszechnie za arcydzieła (m.in. Ojciec chrzestny, Pulp Fiction). Pomysł ten bardzo spodobał się innym blogerom filmowym i dlatego też, jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać kolejne notki utrzymane w tym klimacie. Ja również zostałem wywołany do tablicy i oczywiście przyjmuję wyzwanie, choć mój spis filmów, które mnie nie zachwyciły (a chyba powinny?) będzie nieco różnić się od spisów na innych blogach. Poniżej znajdziecie listę filmów, które oceniłem całkiem nieźle, tzn. na 6-7/10 (w skali Filmwebu.pl 6/10 - niezły; 7/10 - dobry). W skali stopni szkolnych 6/10 oznacza jednak tróję, a wierzcie mi, trójki nigdy mnie nie satysfakcjonowały. O co więc chodzi? Na swojej liście zdecydowałem się umieścić wyłącznie tytuły tych filmów, które choć zostały zrealizowane całkiem poprawnie, to według mnie nie zasługują na powszechny zachwyt i określanie ich mianem arcydzieł. Nie są to zatem filmy złe (śmiem twierdzić, iż duża część z nich jest nawet dobra), ale kompletnie nie rozumiem ich fenomenu.

sobota, 13 września 2014

Serialowe rankingi, część 9 - Ulubieni serialowi błaźni

Wrześniowy ranking serialowy odwołuje się do podstawowej zasady tworzenia filmów i seriali komediowych - aby było zabawnie, do życia należy powołać błazna. Jak należy rozumieć w tym przypadku pojęcie "błazna"? Nie wiedzieć czemu, słowo to zdaje się być odgórnie nacechowane jakąś negatywną energią, tymczasem serialowi błaźni to postaci, który swym zachowaniem/wyglądem najbardziej nas bawią. To bohaterowie specyficzni, ze swoimi dziwactwami, często niezaradni życiowo i oczywiście szalenie oryginalni. Błaźni nie pojawiają się jedynie w serialach komediowych (np. taki Runkle z Californicaton), ale w tej notce chciałbym skupić się właśnie na sitcomach. Przyznaję, że w przypadku niektórych seriali miałem niemały problem i nie wiedziałem, którą z postaci wybrać do rankingu (np. w przypadku Przyjaciół do definicji pasowały mi aż 3 postaci i ostatecznie nie zdecydowałem się na nikogo - no bo jak w ogóle w szóstce tak wspaniałych bohaterów można wskazywać lepszych i gorszych?). Nie ma co przeciągać, oto mój subiektywny ranking Ulubionych serialowych błaznów.

wtorek, 9 września 2014

Artystyczna wizja czy „lekka” przesada? - Zabić bobra, reż. Jan Jakub Kolski, 2012



Jan Jakub Kolski ma w naszym kraju takie samo grono zwolenników co przeciwników. Ja sam nie zaliczam się do żadnej z tych dwóch grup i zawsze patrzę na jego obrazy z dużą obojętnością. Najnowszy film Kolskiego, recenzowany dziś przeze mnie Zabić bobra, wyzwolił we mnie sporo mieszanych uczuć. Obraz jest bez wątpienia bardzo intrygujący i oryginalny, choć momentami można mieć wrażenie, że Kolski nakręcił film tylko po to, aby zamieścić w nim wszystkie swe perwersyjne wizje. Mimo, że od seansu upłynęło już kilka dobrych dni, ja nadal nie wiem, jak powinienem ocenić tę produkcję. Czy to coś w rodzaju eksperymentu? Gdzie kończy się granica pomiędzy artyzmem a zwykłym ukazywaniem patologii, odartej z emocji, naturalistycznej i po prostu brzydkiej? Nie wiem i jestem przekonany, że wielu z Was także nie zna odpowiedzi na to pytanie. Poniżej moja subiektywna recenzja Zabić bobra.

środa, 3 września 2014

Jednak o seksie – Nimfomanka, cz. 2 (The Nymphomaniac Part 2), reż. Lars von Trier, 2013



Pamiętacie jeszcze moją recenzję pierwszej części Nimfomanki sprzed pół roku? Jej tytuł to: Niekoniecznie o seksie. Pierwszą część najnowszego filmu Triera oceniłem bardzo wysoko (8/10), zaprosiłem wszystkich do kina i zapewniłem, że z pewnością sięgnę po drugą część. Na skutek różnych okoliczności tak się zdarzyło, że musiałem poczekać z seansem dobre kilka miesięcy. Tak jak obiecałem, wróciłem do Nimfomanki, choć skłamałbym, gdybym napisał, że był to powrót szczęśliwy. Naprawdę dawno nie przeżyłem równie wielkiego rozczarowania filmem. Bo o ile 1 część produkcji wyostrzała apetyt i porażała swą kompleksowością i odniesieniami do symboliki i metafizyki, o tyle 2 część zdaje się być zaprzeczeniem tego wszystkiego, co widzowie zobaczyli we wstępie. Trier po raz pierwszy od dawna stawia na pierwszym planie na niespójną fabułę i zdaje się kompletnie zapominać o tym, co tak bardzo zachwyciło widzów w części pierwszej, czyli o formie, która tym razem przegrywa z treścią. I to z kretesem. O tym, dlaczego Nimfomankę, cz. II oceniłem o dwa oczka niżej niż cz. I możecie przeczytać poniżej.

czwartek, 28 sierpnia 2014

Ciężka dola reformatora - Klub Jimmy'ego (Jimmy's Hall), reż. Ken Loach, 2014



W minioną sobotę w Krakowie odbył się II Zjazd Blogerów i Vlogerów Filmowych. Miałem przyjemność uczestniczyć w tym zacnym wydarzeniu i przyznaję, że bawiłem się znakomicie. Wreszcie miałem okazję poznać w realnym świecie osoby, które tak jak ja kochają filmy i które dotychczas znałem wyłącznie z Internetu. Jedną z atrakcji zaplanowanych na ten dzień był oczywiście seans filmowy. Dzięki gościnności krakowskiego Kina PodBaranami oraz uprzejmości dystrybutora Best Film blogerzy filmowi mieli okazję obejrzeć przedpremierowo Klub Jimmy’ego. Przyznaję się bez bicia, że to pierwszy oglądany przeze mnie film Kena Loacha. Klub Jimmy’ego to film, który dotychczas był wyświetlany dopiero 2 razy: na festiwalu filmowym w Cannes oraz w Kazimierzu, podczas festiwalu Dwa Brzegi. Spotkał nas więc niewątpliwy zaszczyt. Film okazał się bardzo poprawny, na swój sposób słodko-gorzki, bawił i poruszał. Poniżej możecie przeczytać szczegółową recenzję.

niedziela, 24 sierpnia 2014

Emmy 2014 - moje przewidywania



Nagrody Emmy to amerykańskie nagrody przyznawane za produkcję telewizyjną, przez wielu określane mianem „telewizyjnych Oscarów”. Rokrocznie gala przyznawania nagród Emmy przyciąga przed ekrany telewizorów miliony widzów, w tym przede wszystkim fanów seriali. Tegoroczna gala odbędzie się 25 sierpnia i poprowadzi ją Seth Meyers. Jestem szalenie ciekawy, kto okaże się w tym roku największym zwycięzcą. Trzeba przyznać, że wiele seriali miało naprawdę dobre sezony i właściwie bardzo ciężko przewidzieć, w czyje ręce trafią te tak bardzo pożądane statuetki. Jak wiecie, lubuję się w tego typu przewidywaniach i właśnie z tego powodu postanowiłem stworzyć tę notkę. Kilka dni temu przyznano już część nagród w kategoriach technicznych (tutaj możecie sprawdzić, kto wygrał w jakiej kategorii) i jak na razie wśród zwycięzców 1. miejsce ex aequo zajmują trzy znakomite produkcje: Gra o tron, Sherlock oraz Detektyw. A teraz już zachęcam do zapoznania się z moimi przewidywaniami w kilku najważniejszych kategoriach.


wtorek, 19 sierpnia 2014

Człowiek w samochodzie – Locke, reż. Steven Knight, 2013



Nie będę ukrywał – nie zaliczam się do grona fanów Toma Hardy’ego, a do momentu obejrzenia Gangstera zastanawiałem się wręcz, czy posiada on jakiekolwiek cechy dobrego aktora. We wspomnianym Gangsterze bardzo spodobał mi się w roli Forresta Bonduranta i dopiero wówczas postanowiłem dać mu szansę. Nie żałuję, bo w recenzowanym dziś przeze mnie filmie daje on popis prawdziwego aktorstwa. Locke to najlepszy przykład na to, że do stworzenia dobrego filmu wcale nie potrzeba dużych pieniędzy, wyjątkowych efektów specjalnych czy zapierających dech w piersiach scenografii. Najnowszy film Knighta broni się minimalizmem w najczystszej postaci. I choć nie jest to film skierowany do wszystkich, na pewno warto zwrócić na niego uwagę.

sobota, 16 sierpnia 2014

Za dużo kloaki w kloace - Milion sposobów jak zginąć na Zachodzie (A Million Ways to Die in the West), reż. Seth MacFarlane, 2014



Przyznaję się bez bicia, moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. No bo powiedzcie mi, jak można mieć duże oczekiwania wobec filmu, który z założenia ma być sprośny, świński i odwoływać się do wszystkiego, co niesmaczne? Nie wiedzieć czemu, ubzdurałem sobie, że przy najnowszym filmie MacFarlane’a nie tylko się odmóżdżę, ale też świetnie ubawię. Wyszło zupełnie na odwrót, film mnie umęczył, MacFarlane wkurzył, a wcielająca się w jedną z głównych ról Charlize Theron skłoniła do refleksji, dlaczego tak wspaniałe gwiazdy jak ona godzą się na udział w takim shicie? Krótko mówiąc, ani się nie zresetowałem, ani nie pośmiałem. Smuteczek na całego. I choć zdaję sobie sprawę, że duża część odbiorców (czasem nawet ja?) lubi takie kloaczne komedie (Ted był przecież wyśmienity!), to jednak nie będę miał litości dla najnowszego obrazu twórcy Family Guy’a. Jest źle, jest bardzo źle.

wtorek, 12 sierpnia 2014

#8 Czy znasz ten serial? - Cougar Town: Miasto kocic - sezony 1-5



dotychczasowa liczba sezonów: 5 (89 odcinków)
twórcy: Bill Lawrence, Kevin Biegel
produkcja: ABC
ocena na portalu Filmweb.pl: 7,1/10 (link)
moja ocena: 9/10








Dzisiejszą notkę chciałbym poświęcić jednemu z moich ulubionych seriali. Cougar Town to prawdziwy ewenement wśród wszystkich seriali amerykańskich. Po emisji 1. sezonu w głowach twórców zrodziła się wizja zupełnie innego serialu. I tym oto sposobem serial komediowy opowiadający o losach gorących 40-tek (cougar to w slangu potoczne określenie kobiety w średnim wieku, która umawia się z młodszymi mężczyznami) zamienił się w opowieść o szóstce prawdziwych przyjaciół: trzech szalonych kobiet i trzech kompletnie zwariowanych mężczyzn. Pomysł kontrowersyjny (w końcu obecnie tytuł nie jest ani trochę związany z tematyką serialu, z czego zresztą żartują sami twórcy wymyślając coraz bardziej zabawne podtytuły), ale całe szczęście, że Lawrence i Biegel zaryzykowali i postawili wszystko na jedną kartę, bo dzięki temu powstał świetny i szalenie zabawny serial komediowy, którego śmiało można nazwać bliźniakiem Przyjaciół. Jeśli sądzicie, że koloryzuję i wyolbrzymiam, sami zasiądźcie przed telewizorami i sprawdźcie. Wcześniej jednak nie zapomnijcie o wypiciu DUŻEGO kieliszka czerwonego wina ;-) 

piątek, 8 sierpnia 2014

Drugie dno - Piąta władza (The Fifth Estate), reż. Bill Condon, 2013



Doskonale pamiętam, jak kilka miesięcy temu dostałem zaproszenie na pokaz prasowy Piątej władzy. Dystrybutor filmu był niezwykle ciekawy opinii środowiska blogerskiego i bardzo zachęcał do seansu i rzetelnej recenzji. Z zaproszenia nie skorzystałem. Po pierwsze, byłem wtedy jeszcze przed Sherlockem i Benedict Cumberbatch był dla mnie bardziej irytujący niż interesujący. Po drugie, trailer filmu ani trochę mnie nie zaintrygował, a jedynie utwierdził w przekonaniu, że to będzie jedna z tych produkcji, w której nieco zbyt przesadzono z aspektami politycznymi. Na dobrą sprawę intuicja raczej mnie nie zawiodła, gdyż kiedy już zdecydowałem się na seans (jestem już po Sherlocku i Cumberbatch już nie irytuje, a intryguje), film okazał się naprawdę średni. Wielka szkoda, bo przecież poruszono temat ważny i wciąż aktualny. O zmarnowanym potencjale i o tym, dlaczego ten film zasługuje jedynie na słabe 6/10 możecie przeczytać poniżej.

wtorek, 5 sierpnia 2014

Czy tylko dla fanów bolidów? - Need for Speed, reż. Scott Waugh, 2014



Pamiętacie jeszcze moją jesienną recenzję genialnego Wyścigu Rona Howarda? Ze względu na tematykę Formuły 1 odwlekałem obejrzenie tego filmu w nieskończoność, a kiedy już zdecydowałem się na seans, nie mogłem sobie darować, że czekałem tak długo. Od czasu Wyścigu niewiele się zmieniło, tzn. w dalszym ciągu nie pałam sympatią do rajdów samochodowych i wciąż uważam, że jest to raczej ryzykowna gra na śmierć i życie niż prawdziwy sport. Doskonale rozumiem jednak tych, którzy kochają bolidy, zachwycają się nimi i bez nich nie wyobrażają sobie swojego życia. Właśnie to nazywa się pasją i właśnie o czymś takim pisałem w poprzedniej notce. Wracając do mnie, choć wyścigi mnie szczególnie nie obchodzą, to przyznaję, że zawsze z dużą przyjemnością patrzy mi się na te wszystkie wypucowane i wybłyszczone cacuszka. I właśnie głównie ze względu na to zdecydowałem się na seans Need for Speed, który – mówiąc bez zupełnej przesady – zagwarantował mi całkiem niezłą rozrywkę.

niedziela, 3 sierpnia 2014

Serialowe rankingi, część 8 - Serialowi stróże prawa

W sierpniu chciałbym Wam zaprezentować ranking, którego stworzenie przysporzyło mi sporo dylematów. Na dobrą sprawę w niemal każdym serialu występują bohaterowie pełniący rolę stróżów prawa, w związku z czym na wstępnej liście rankingowej wypisałem ponad 20 postaci z różnych seriali. Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie podzielić tego rankingu na kilka części (w zależności od płci, tudzież pełnionej w serialu roli, tj. policjant/detektyw/szeryf), ale stwierdziłem, że to jednak byłoby bez sensu. A ponieważ prowadzę niezależnego bloga, mogę pozwolić sobie na ten luksus, żeby kolejne rankingowe miejsca obsadzać według własnego widzi-mi-się. I w ten oto sposób, w bólu i cierpieniu związanym z wykreślaniem kolejnych postaci, powstała poniższa lista. Tym razem postawiłem na bohaterów powszechnie znanych i jestem przekonany, że każdy z odwiedzających bloga widział przynajmniej kilka z poniżej wymienionych seriali. I oczywiście, tradycyjnie już, zachęcam do tworzenia własnych rankingów w komentarzach.

środa, 30 lipca 2014

Polowanie na tygrysa tasmańskiego – Łowca (The Hunter, reż. Daniel Nettheim, 2011)



Ostatnio na swoim prywatnym profilu na jednym z popularnych portali społecznościowych podzieliłem się z Wami refleksją, iż wiele bliskich mi osób wciąż dziwi się, że zdecydowałem się prowadzić bloga filmowego. No bo jak to, po biotechnologii? Tak, jakbym całe swoje życie miał spędzić wyłącznie w laboratorium. Przyznaję, że takie podejście jest dla mnie nieco szokujące. Idąc bowiem tym tokiem myślenia niedopuszczalne zdaje się być to, żeby stolarz poszedł sobie w wolnym czasie pokopać piłkę z kolegami lub żeby księgowa uprawiała ogród skoro nie skończyła studiów z ogrodnictwa. Chore. Poznawanie kolejnych filmowych historii i ich opisywanie to moja wielka pasja. Ostatnio, dziwnym zbiegiem okoliczności, zdarzyło się, że natrafiłem na film o tematyce biotechnologicznej, dzięki czemu – można rzec – połączyłem przyjemne z pożytecznym. Łowca okazał się zresztą całkiem nieźle zrealizowany i już teraz bardzo go polecam. Wracając jednak do początku mojego przydługawego wstępu, chcę wszystkich zapewnić, że wcale nie rezygnuję z pisania. Owszem, ostatnio mam na to coraz mniej czasu i tonę (dosłownie, tonę!) w filmowych zaległościach, ale obiecuję Wam, że nie zrezygnuję ze swej niewyuczonej pasji. A wszyscy hejterzy lub próbujący podcinać skrzydła mogą się cmoknąć w 4 litery i wrócić do swego nudnego życia. Pamiętajcie – z prawdziwych pasji się nie rezygnuje i zawsze znajdzie się na nie czas! A teraz zachęcam już do zapoznania się z króciutką recenzją Łowcy.

sobota, 26 lipca 2014

Życiowo pogubieni - Zrodzony w ogniu (Out of the Furnace), reż. Scott Cooper, 2013

Scott Cooper nie ma na swym koncie zbyt wielu filmów, ale nie zapominajmy, że to ten, który wyreżyserował Szalone serce (2 nominacje do Oscara!). Najnowszy obraz Coopera, czyli recenzowany dziś przeze mnie Zrodzony w ogniu jest równie dobry, utrzymany w świetnym klimacie, intrygujący. To świetny dramat, który szczególnie powinien przypaść do gustu mężczyznom (po recenzji Ocalonego i kobiecych komentarzach na facebooku powinienem być chyba ostrożniejszy w wydawaniu tego typu opinii, prawda?). Cooper przedstawia wyjątkowo ciężki i brutalny świat oraz wskazuje, jak wiele zależy w naszym życiu od przypadku, losu, tudzież innych ludzi. Historia braci Baze zrobiła na mnie ogromne wrażenie i tylko utwierdziła w przekonaniu, że to właśnie tego typu dramaty (a nie jacyś tam Niezniszczalni.) powinny być określane mianem „mocnego kina dla mężczyzn”.

wtorek, 22 lipca 2014

#7 Czy znasz ten serial? – Hannibal - sezony 1-2



dotychczasowa liczba sezonów: 2 (26 odcinków)
twórca: Bryan Fuller
produkcja: NBC
ocena na portalu Filmweb.pl: 8,0/10 (link)
moja ocena: 9/10








To dosyć perwersyjne, ale widzowie lubią krew i kochają seryjnych morderców oraz psychopatów. Właśnie dlatego powstaje coraz więcej seriali, których głównymi bohaterami są … degeneraci. Zakończony rok temu Dexter zapoczątkował nową erę seriali, w których krew nie tylko leje się strumieniami, ale widzowie mają okazję na własne oczy zobaczyć bardzo wyrafinowane zbrodnie. Ścieżka została już przetarta przez twórców takich hitów jak Czysta krew, American Horror Story, Gra o tron, Bates Motel czy Detektyw. I choć każdy z tych seriali jest absolutnie genialny i wyjątkowy, to pod względem wspomnianego „morderczego wyrafinowania” wszystkie przegrywają z Hannibalem. Ten serial pokazał nową jakość i zaprezentował zupełnie nowe oblicze mroczności. Jeśli nie brzydzi Was widok wnętrzności oraz hektolitry krwi i jeśli nie boicie się prawdziwych psycholi, obowiązkowo sięgnijcie po ten serial.

sobota, 12 lipca 2014

Mało ambitne, a jednak cieszą… - W obronie własnej, 13 grzechów, Non-Stop



W ostatniej notce zdefiniowałem swoje własne pojęcie „ważnego filmu”. I mimo, że większość oglądanych przeze mnie produkcji aspiruje do znalezienia się w grupie tych „ważnych”, często zdarza mi się też sięgnąć po coś mniej ambitnego. Powody są różne. Jak każdy normalny człowiek czasem po prostu chcę się zrelaksować i z puszką zimnego piwa/kubkiem ciepłej herbaty w ręku pragnę totalnego odmóżdżenia. Czasami decyduję się też na jakiś seans ze względu na obsadzonych aktorów, zdarza się również, że chcę dać kolejną szansę reżyserowi lub ulegam Waszym pochlebnym recenzjom. Dziś chciałbym Wam przedstawić trzy filmy, które nawet nie próbują być ambitnymi, a mimo to naprawdę nieźle można się przy nich bawić. Tak się złożyło, że wszystkie to thrillery (mam naprawdę dużą słabość do tego gatunku filmowego!) i w dwóch z nich grają weterani kina akcji. Zabawa w pełni gwarantowana!

wtorek, 8 lipca 2014

W poszukiwaniu odkupienia - Droga do zapomnienia (The Railway Man), reż. Jonathan Teplitzky, 2013



Jak powszechnie wiadomo, są filmy ważne i ważniejsze. Oczywiście ile osób, tyle opinii, gdyż dla każdego z nas termin „ważne” oznacza coś zupełnie innego. Które z filmów są według mnie najważniejsze? Bez wątpienia wszystkie te oparte na faktach, dotyczące wydarzeń, które miały miejsce naprawdę i które opowiadają o ludzkich dramatach. Do filmów ważnych zaliczam również te, których motywem przewodnim są przemiany społeczno-obyczajowe, w tym liczne filmy przełamujące tabu i traktujące o naprawdę istotnych i z zupełnie niezrozumiałych powodów dotychczas przemilczanych tematach. Sięgając po Drogę do zapomnienia od samego początku wiedziałem, że sięgam po film istotny historycznie. I choć się nie pomyliłem (obraz jest naprawdę mocny i bez wątpienia ważny), to jednak po seansie ciężko było mi ukryć rozczarowanie. Czegoś zabrakło. Czego? O tym poniżej.

sobota, 5 lipca 2014

Serialowe rankingi, część 7 - Serialowe księżniczki

Lipcowy ranking serialowy należy potraktować nieco... metaforycznie i z przymrużeniem oka. Pojęcie "księżniczka" każdemu z nas kojarzy się zapewne z zamkiem, tronem i sukniami balowymi (no, ewentualnie jeszcze z ostatnim hitem Sylwii Grzeszczak). Co prawda w poniższym rankingu znajdzie się miejsce dla kilku prawdziwych księżniczek, ale większość miejsc zostanie obsadzona przez postaci kobiece, które mają tyle wspólnego z zamkiem, co ja z zakonem. Jak powszechnie wiadomo, księżniczki cechują się tym, iż są najpiękniejsze, uwielbiają rządzić i mają podwładnych. Wskazane byłoby jeszcze, aby u boku znajdował się "książę", czyli wypucowany, wysportowany (najlepszy zawodnik szkolnej drużyny sportowej) i najbardziej pożądany przez wszystkie koleżanki przystojniak. We współczesnych czasach wcale nie trzeba mieć słynnego nazwiska lub tronu, żeby manipulować innymi lub sięgać po niemożliwe. Poniżej przedstawiam Wam mój subiektywny ranking Serialowych księżniczek i tradycyjnie już zachęcam do dyskusji.

środa, 2 lipca 2014

W potrzasku – Ocalony (Lone Survivor), reż. Peter Berg, 2013



Jestem właśnie w trakcie przygotowywania notki #MOVIE_SHORT poświęconej trzem filmom, które powinien obejrzeć każdy mężczyzna. Po obejrzeniu Ocalonego nie mam najmniejszych wątpliwości co do tego, że ten film również należy zaliczyć do tej grupy. Film zupełnie nieznanego mi Petera Berga wzbudził we mnie tak dużo emocji, że zdecydowałem się poświęcić mu oddzielną notkę. Poza tym po Ocalonego powinni sięgnąć wszyscy, nie tylko mężczyźni i nie tylko ci, którzy lubują się w klimatach strzelanek i naparzanek w najlepszym tego słowa znaczeniu. To wielkie kino, zaplanowane od A do Z, ze znakomitym aktorstwem i fenomenalnym montażem dźwięku (niech więc nikogo nie dziwi nominacja do Oscara dla tego filmu w tej kategorii!). Jeśli jeszcze nie widzieliście tej produkcji, obowiązkowo po nią sięgnijcie. Poniżej możecie przeczytać, dlaczego warto to zrobić.

niedziela, 29 czerwca 2014

O potrzebie bliskości – Długi, wrześniowy weekend (Labor Day), reż. Jason Reitman, 2013



Raz na jakiś czas oddaję głos czytelnikom i na fanpage’u bloga pytam ich, jaką recenzję chcieliby przeczytać. Tym razem zestawiłem ze sobą trzy bardzo interesujące tytuły (Długi, wrześniowy weekend, Ocalony, Droga do zapomnienia) i czytelnicy mieli nie lada problem z podjęciem decyzji. Ostatecznie padło na Długi, wrześniowy weekend, chociaż obiecuję, że w następnej kolejności zrecenzuję również dwa pozostałe filmy (zdecydowanie jest o czym pisać!). O najnowszym filmie Reitmana usłyszałem po raz pierwszy przy okazji nominacji Kate Winslet do Złotego Globu w kategorii „Najlepsza aktorka w dramacie”. Co prawda Kate nie udało się zdobyć tej nagrody (Cate Blanchett była przecież bezbłędna i niepokonana), ale przecież już sama nominacja świadczy o tym, że bardzo doceniono jej aktorstwo. I nic w tym dziwnego, bo ta wielka aktorka po raz kolejny pokazuje, że niestraszna jej żadna rola. A Długi, wrześniowy weekend bezapelacyjnie zasługuje na to, aby pisać i mówić o nim jak najwięcej.